Het dorpshuis

De maneaba, het dorpshuis, is het hart van het dorp. Het is een enorm palmblad dak op palen dat functioneert als buurthuis, als feest-, vergader- en peuterspeelzaal, als rechtbank en als bejaardensoos. De weg ter hoogte van de maneaba wordt gemarkeerd door een bijgeknipt palmblad, een soort verkeersbord: U nadert een maneaba. Wanneer brommerrijders de maneaba passeren tijdens een bijeenkomst moet de motor af en dient de brommer zachtjes langs het gebouw geduwd te worden. Respect!     De maneaba van Raweai, ons dorp deze weken, is opgericht op 24 september 1982. Dat betekent dat elke septembermaand feestmaand is. We vallen met onze neus in de boter of hier misschien toepasselijker: met onze neus in de vis. Elk weekend is er feest, en vanavond, ja vanavond nu wij er zijn wordt miss Raweai gekozen. ‘Coconut’ Bob heeft zijn Chinese geluidsboxen verhuisd van zijn hut naar de maneaba. Er zijn mangroven gekapt en als potplanten neergezet langs de catwalk. De catwalk zelf is een loper van 10 meter vrolijke stof op de betonnen vloer van de maneaba. En wij de toeschouwers zitten op matten langs de rand. Er blijken uiteindelijk slechts twee kandidaten, twee schoolmeisjes van 15, die verschillende optredens verzorgen. Maar zover is het nog lang niet. Eerst wordt er gesproken door verschillende heren uit de dorpsraad….over het belang van bijeenkomen en de aanwezigheid van de I Matang, de blanke bezoekers. Uboia, uboia, uboia, roept iedereen, mooi gezegd. Bob zet zijn boxen aan. Helse muziek knalt de nacht in. Drie jongens met zonnebrillen en gel-kuiven komen achter een gordijn vandaan en zingen Kiribas pop. Alle ruim 200 bewoners dringen zich op de matten. De volgende groep zangers heeft de bloesjes van hun zussen geleend. Ze zingen beter dan hun vrienden. De menigte joelt. En dan presenteren de twee missen zich. Eerste ronde: allebei in zelfgemaakte avondjurk. De jurken glimmen en tonen volop hun vouwen van nieuwigheid. Er is één paar schoenen met hakken in Raweai, die delen de dames zonder concurrentie. Bob, voormalig zeeman, beheert niet alleen de muziek maar ook de wereldse gebaren. Hij heeft de meisjes, met de borsten vooruit, swingend leren lopen en heupdraaien. Ze werpen handkussen naar het publiek en naar de camera’s van Thom en Diederik. Ze spelen met de camera, staan stil op de catwalk, draaien, duwen hun kont naar de lens. De toeschouwers gillen het uit. Ik hou mijn adem in. Een van de meisjes zingt een topper in het Engels….I still love you and I wait for you. Ze kijkt onafgebroken naar Diederik, hij brengt zijn hand naar zijn hart. Het dak gaat eraf. Tijdens de pauze in het programma stel ik Thom en Diederik voor het dorp snel te verlaten. Twee gebroken harten en een stel woedende, jaloerse jongemannen om ons heen, dat levert beslist niet het onderzoek dat ik me voorstel. Anne-Marie Boer                

Add a comment