Schuld en boete

Nu de godinnen gegroet zijn en tabak hebben gekregen, mogen we overal rondlopen, mensen aanspreken, filmen en fotograferen. En dat doen we. In korte tijd zullen we tien filmpjes gaan maken met elk een onderwerp gerelateerd aan klimaatverandering. Het wordt zaak alles wat we lazen en hoorden over Kiribati nu met de werkelijkheid in overeenstemming te brengen. Zeespiegelstijging, onbestendig en onvoorspelbaar weer, zoetwaterputten die door het stijgende zeewaterniveau, langzaam verzilten, koraalverbleking en dus minder schuilplaatsen voor vissen… is het allemaal zo erg?         Dit eiland lijkt een harmonieus paradijs. De vissers gooien dagelijks hun netten uit, hengelen vanaf ranke uitlegger kano’s, duiken met hun snorkels en halen zakken vol schelpdieren op. Overal groeien kokospalmen, en hortus-achtige kweekvijvers vol mansgrote, lichtgroene tarotbladeren garanderen een rijke maaltijd en een gezond leven. De 220 bewoners van ons dorp laveren elegant tussen hun open huizen op palen. Onder de huizen hebben honden, katten, varkentjes, en kippen de wereld verdeeld en vanuit de huizen houden ratten die dierenwereld in evenwicht. Tot onze grote verbazing leven er geen slangen of apen op Marakei, en er vliegen nauwelijks vogels rond.         De idylle van dit nieuw ontdekte paradijs wordt snel genuanceerd. In de vroege ochtend na onze eerste nacht dreunt de dorpsgong iedereen overeind. Er wordt lang en heftig geslagen op een oude gasfles. Alle bewoners moeten naar het dorpshuis komen want er zijn dronken jongens aangetroffen. In dit dorp is dat een misdrijf. Negen jaar geleden is afgesproken drank voor goed uit de gemeenschap te verbannen. Er werd te veel geruzied en gevochten. Drank, hier voornamelijk toddy, palmwijn, werd non grata verklaard en wie zich toch bezat die wordt verbannen van het eiland of moet 500 Australische dollars betalen, een onmogelijk hoog bedrag voor de Marakaizen. In het dorpshuis is de stemming zenuwachtig en lacherig. Met uitzondering van de kinderen moet iedereen een ademtest doen, dat wil zeggen blazen in de gezichten van het drankcomité. Sommigen doen het snel en met neergeslagen ogen, anderen stelen de show door de enige vrouw uit het comité eerst in het gezicht te ademen en dan snel een zoen te geven. Maar echt leuk wordt het niet. Acht jongemannen ontbreken op het appèl. De vingers wijzen al snel. De knullen zullen zich voor negenen moeten melden anders zijn ze verdacht. Ze komen niet opdagen en om twaalf uur vergadert de dorpsraad over de te nemen stappen. Er wordt gehuild, gepraat, en de vergadering wordt verdaagd. Wij zijn even geen middelpunt meer. Onze afspraken en gesprekjes worden uitgesteld, de eenheid van het dorp staat op het spel. ’s Avonds horen we dat de families van de jongens hebben gepleit voor hun zonen en dat de zonen zich hebben gemeld en schuld hebben bekend. De dorpsraad komt opnieuw bijeen en na verschillende vergader rondes in het dorpshuis –we zijn hier tenslotte in een orale cultuur beland – luidt de uitslag: blijven. De jongens mogen in het dorp blijven maar moeten als genoegdoening een maaltijd bereiden voor het hele dorp. Dat gaat een paar varkentjes en een school vissen het leven kosten. Wat een wijze beslissing. Het dorp behoudt acht jonge krachten en zo’n gezamenlijke maaltijd eindigt in een groot feest. Een win win beslissing! Anne-Marie Boer      

Comments

  1. Aaike

    10 oktober 2012

    Ik ben wel benieuwd naar dat feest… zonder alcohol 😉
    Veel plezier nog tijdens jullie werk daar!

Add a comment