24.000 kilometer verderop

24.000 kilometer en 11 verschillende tijdszones in 2,5 dag tijd. Mensen met een grote hang naar een stabiel bioritme kunnen beter niet naar de Stille Zuidzee. Je neemt je lichaam flink in de maling! Ontbijt in het vliegtuig naar Hong Kong voelt als avondeten, bij het diner op Fiji lijkt cornflakes te missen, op Kiribati kraaien de hanen terwijl ons ‘Nederlandse gestel’ hunkert naar slaap.   Gisteren zijn we in Kiribati op het hoofdeiland Zuid-Tarawa geland. De enige weg volgt de vorm van het eiland en brengt ons langs houten hutjes, stenen huizen en een heus parlementsgebouw. Inmiddels is op Tarawa de helft van de in totaal 100.000 Kiribatianen neergestreken. Eén van hen is Claire Anterea, onze gids en tolk voor de komende 17 dagen. Ze vertelt ons dat Tarawa voor Kiribati-begrippen stedelijk gebied is. Veel mensen hebben de traditionele levenswijze van de ‘outer islands’ opgegeven en zijn naar het hoofdeiland getrokken. Op Tarawa hoopt men op een baan als bewaker, serveerster, politieman. De vooruitzichten hierop zijn niet bijster positief te noemen: 80% van de volwassenen is werkloos op Tarawa. Een keihard cijfer en bij ons roept het direct een vervolgvraag op: wat voor leven hebben deze gelukszoekers achter zich hebben gelaten? Hoe zou het zijn op de ‘outer islands’?             Vanaf Tarawa International Airport vliegen we met Air Kiribati naar Marakei, een ‘outer island’ circa 80 kilometer noordelijker. Dankzij een combinatie van toeval, logisch redeneren en onze hunkering naar een goed avontuur ontpopte Marakei zich in circa drie minuten tot ultieme bestemming. Vanuit de lucht behoudt het in ieder geval dit stempel. Het eiland ligt schitterend te midden van de grensloze Stille Zuidzee. Van de 33 atoleilanden die Kiribati rijk is, is Marakei de enige waarbij de lagune (ondiepe binnenzee) nagenoeg omcirkeld wordt door land. Dit land lijkt een aaneengesloten ring van palmbomen. Tussen al het groen ontwaren we her en der iets wat lijkt op grote huizen. Het blijken de maneaba`s te zijn; we zullen later ontdekken dat deze dorpshuizen functioneren als vergaderzaal, eetruimte, concerthal, bioscoop, speelplein en bejaardensoos tegelijk. Na landing op de zandbaan stuiteren we in de laadbak van een oude truck verder naar het dorpje Raweai. We kijken er enorm naar uit om samen met de 220 inwoners het leven van een ‘outer island’ te gaan ervaren. Diederik Veerman        

Add a comment