Vissen op Kiribati

Hoera. We gaan naar Kiribati. De derde expeditie voor onze tentoonstelling Klimaatverhalen is geboekt. De tickets zijn binnen, de prikken gehaald en de kaart van Polynesie ligt open op tafel om de collega’s van het Museon te laten zien op welk stipje in de Stille Oceaan we de komende maand naar nieuwe klimaatverhalen gaan vissen. De grootste bedreiging voor de I-Kiribati, zo heten de bewoners van Kiribati, is de  zeespiegelstijging. De 35 koraaleilanden die samen het land vormen, steken tussen de 1 en 3 meter boven het water uit. Eigenlijk zijn het koraalpuisten boven op de randen van zeer oude vulkanen, iets wat Darwin al vermoedde. Die vulkanen zakken door hun omvang en zwaarte nog altijd dieper de oceaan in. Het koraal, een  levend organisme, groeit in dat zelfde tempo mee en zo blijven de eilanden in stand. Maar nu door de opwarming van de aarde en het smelten van de gletsjers de zeespiegel stijgt, loopt het water de I-Kiribati letterlijk over de voeten. Bovendien verzilt de grond en dus ook het weinige groen, palmen en fruit dat er op de eilanden groeit. Hoe verweren de I-Kiribati zich hiertegen, welke oplossingen en aanpassingen zetten zij hiertegenover? De president van Kiribati, Anote Tong, heeft voorgesteld met de gehele bevolking, honderdduizend mensen (ongeveer de stad Maastricht) te verhuizen naar een hoger eiland. Goed idee? We gaan het horen en filmen. Maar nu eerst de voorbereidingen. Wat spreken de mensen daar? Kiribatisch, een Austronesische taal. Hun alfabet heeft 13 letters. Gelukkig spreken veel mensen ook Engels. En dat komt dan weer omdat de Engelsen er tot 1979 de dienst uitmaakten. Tot die tijd heette Kiribati de Gilbert islands. Heel even leek het of we nooit op deze paradijselijke eilanden terecht zouden komen. Contact kwam niet tot stand, alle mails die kant uit belandden onverrichter zake retour in onze mailbox. Tot we het adres vonden van de Vereniging Nederland-Kiribati, een klein groepje Kiribati-verslaafden die ons bij de eilandbewoners introduceerden. Binnen een week vlogen de berichten over en weer tussen het Museon en John van de videoshop op hoofdeiland Tarawa. En weer een week later was geregeld dat Claire, tolk en wandelende encyclopedie, twee weken voor ons klaar staat. Want Engels mag dan de tweede taal zijn, buiten Tarawa spreken de mensen voornamelijk Kiribatisch. Leren dus die taal tijdens de lange vlieguren naar de andere kant van de wereld! Mauri – Hallo! Ko uara – Hoe gaat het? I marurung – Goed. Anne-Marie Boer

Add a comment