De ezel

Het ruige veldwerk zit erop. Gistermiddag de tenten afgebroken en uitbundig afscheid genomen van de familie Lenalparsia en hun buren. We schudden handen met een fleurige rij zwaar bekraalde vrouwen en kregen veel zegeningen voor ons en onze families mee. Goede reis naar jullie land! Onder de boom, vlak buiten het erf balkte een ezel, ons afscheidscadeau voor ruim twee weken gastvrijheid in deze ‘manyatta’. We hadden het er uitgebreid met gastheer Kosen over gehad. Wat moest het worden: een paar geiten, een ezel? Nu kunnen de vrouwen met een ezel volgeladen met jerrycans water gaan halen voor hun huishouden in de tank twee kilometer verderop. Het tekent mijnheer Kosen dat hij aan de vrouwen op zijn erf denkt en niet aan het uitbreiden van zijn eigen kudde en dus zijn aanzien. We zijn onder de indruk van de flexibiliteit van onze familie en hun buren. Overal waar we langsgaan of binnenstappen om opnamen te maken vinden we vriendelijke begripvolle Samburu. Een bejaarde dame hurkt ongeregisseerd in de juiste schaduw om voor de camera een oud verhaal te vertellen over de slechte relatie tussen vrouwen en olifanten. Saus, de zuster van onze gastheer roert in haar nauwe hut stugge maïspap, bijgelicht door Thoms camera lampen. Jonge krijgers, ‘moran’, demonstreren stoer de poses die bijhun leeftijdsgroep horen: mes en werphout aan hun gordel, speer in de hand. Zij zijn de bewakers van de mensen en van het vee. Zij leiden de kudden naar de sappigste weiden. Echt sappig zijn die weiden hier niet. Maar niemand klaagt want het kan veel erger. De grote droogte van 2009 zit nog levendig in de herinnering. Ngai, de God van de Samburu, zijn naam betekent tevens regen, zal er in april voor zorgen dat het vruchtbare hemelwater op tijd gaat vallen. Anne-Marie Boer

Add a comment