Leven op de mestvaalt

Het klinkt niet aantrekkelijk maar dat is wat de Samburu doen: leven op een mestvaalt. Samen met hun vee delen zij hun erf: de ‘manyatta’. Als de groene weiden niet al te ver weg liggen, wordt het vee elke avond naar huis gebracht. Geiten, kippen, koeien, ezels en eventueel kamelen staan in hun eigen omheinde cirkel op het erf. Dat is veilig en het ziet er idyllisch uit maar het betekent ook dat er overal stront ligt, zelfs in de woningen, waar de jongste geitjes de nacht doorbrengen. En toch zit er orde in die schijnbare chaos. Mensen poepen buiten de omheining van de manyatta. Altijd slentert er wel iemand het veld in en een blaadje of twijg is prima wc-papier. De geitenslaapzaal wordt om de paar dagen schoongeschept. En elke vijf jaar wordt binnen de manyatta een nieuwe geitenzaal ingericht. De grond is dan zo vervuild dat de kans op infecties aan de poten te groot wordt. Soms wordt om die rede de hele manyatta een paar honderd meter verplaatst. Nu we wat langer in de manyatta logeren zien we meer en meer structuur in het huishouden, maar we krijgen ook vragen. Waarom het schaarse hout kappen om op te koken als de koeienstront voor het oprapen ligt? Een koeienvla bakt onder de hete savannezon rap tot een koek die brand als een tierelier. Joseph, onze Samburu tolk en metgezel lacht en geeft toe:’dat is waar, maar dat zijn we niet gewend. Eten dat niet op een houtvuur is klaargemaakt is niet echt gekookt’. Anne-Marie Boer

Add a comment