Wijsheid komt met de jaren

Op een steenworp afstand van onze manyatta (kraal) is een groepje oude mannen in overleg. Men praat, luistert, reageert. Het geroezemoes reikt ver deze ochtend. De wind draagt de krakerige stemmen ver.  De ‘apiaya’ zijn de gezagsdragers binnen de Samburu-gemeenschap. Het zijn zij die beslissen wie met wie trouwt en welke kudde waar graast. Vrij onverwachts is er gisteravond in een half uur tijd flink wat regen gevallen. De mannen zijn bijeen om te overleggen hoe het opgevangen regenwater te verdelen onder de diverse families. Dit is het hoogheemraadschap van Samburuland. Elke oudere ontvouwt zijn mening en men praat tot een compromis is bereikt. Een poldermodel in de Afrikaanse savanne. Na gebed voor Nkai, dé god voor alle Samburu, en pruimtabak voor alle (mannelijke) aanwezigen gaan we op naar de watertank. Op een heuvel hebben twee greppels als een trechter het regenwater naar de opvangbakken gebracht. Met enkel een lendedoek ‘hozen’ de meest kranige apiaya het water van de ene naar de andere bak. Het zijn in feite filtercompartimenten om water en steen te scheiden. Wachten tot het gruis tot het gruis bezinkt, is nu niet aan de orde. Men wilt het vloeibare goud zo snel mogelijk in de ronde, betonnen watertank krijgen. Het is deze plek waar de vrouwen komende tijd hun huishoudwater kunnen tappen. Een Samburu-krijger neemt al spoedig het werk over van de oudere apiaya. Niet zozeer uit spontane beleefdheid, het is een kraakheldere regel bij de traditiegetrouwe Samburu. Met water en vooral zweetdruppels op het voorhoofd denkt deze moran wellicht ook aan de tijd dat hij oud is. Zijn toekomst is echter net zo onvoorspelbaar als het weer en klimaat hier in Noord-Kenia. Diederik Veerman

Add a comment