Soepa? – O jee!” (Hoe gaat het? Het gaat goed!)

De savanne van midden Kenia is een groengele deken van lage bosjes en bloeiende accacia’s op een ondergrond van rode aarde. We zitten onder een boom, Thom, Diederik, Anne-Marie, Joseph onze Samburu tolk, Alex de chauffeur van onze landcruiser en Lepariyo, een van de coördinatoren van ons programma hier. Om ons heen hurken een twintigtal oudere Samburu heren en evenzoveel vrouwen keurig van elkaar gescheiden in twee halve cirkels. We wachten, verzitten wat en wachten weer. Dan staan de vrouwen op, ze drommen samen en zetten een hoog, ritmisch lied in. Een eerste gezongen welkom. Als deinende hindes maken de vrouwen zich om beurten los van de groep en komen naar voren dansen om de blanke Mzungu’s een hand te geven. Dan volgen de toespraken van de mannen. Welkom in alle toonaarden. We krijgen alle hulp en steun. Vereerd zijn de mensen dat we hun plaats hebben gekozen om ons belangrijke werk te doen. En wij… wij zijn net zo vereerd. De kleurige kostuums, het totale gemak en de zelfverzekerdheid van de mensen onder de boom, het is onthutsend en heerlijk. We stappen weer in de landcruiser die nu uitpuilend met wie er nog maar bij kan naar de ‘kraal’ van ‘onze’ familie rijdt. Vier huizen staan er, waarin bij elkaar 19 mensen wonen. We delen suiker, thee en koekjes, ontrafelen met behulp van Joseph de familieverbanden en keren dan terug, een uur rijden over de zandweg, naar Wamba. Pakken nu want morgen gaan we dus echt wonen tussen en met onze nieuwe familie. Anne-Marie Boer

Add a comment